(…)Daha sonra Adamlar bu gürültü patırtıyı duyunca,odaya girdiler.Siyah bere takmış bir adamın gözü hemen Eceye ilişti.Daha sonra gürültülü bir sesle”Çekil oradan seni küçük afacan”diye bağırdı.Ece hemen kenara çekildi,ve adam havalandırmaya doğru hareket ederek,havalandırmanın içindeki telefonu gördü.Tam bize dönüp kızacaktı ki,dışarıdan devriye yapan polis siren sesleri geldi.Adamlar dünya maraton koşusu yaparmış gibi odadan bir hışımla çıktılar.Bizde boş durur muyuz?Hemen avazımız çıktığı kadar bağırmaya başladık.Bizim sesimiz duyulacaktı ki, bizi kaçırdıkları binanın kapısı hemen gürültülü bir şekilde çalındı.Kapıyı açtıklarında, polis sesleri geliyordu.Ece ile ben o sırada sevinçten havalara uçtuk.Polis adamlara;”Bu kapıyı açında içeride kimler var görelim”diye hitap etti.Adamlar mecburiyetten kapıyı açtı.Ve polis amcalar bizi görüp hemen karakola götürdü.Bizde başımızdan geçenleri anlattık.Polis amcalar hepimize,teker teker anne veya babamızın telefon numarasını sordular.Bizde cevapladık.Daha sonra hepimizin ailesi,karakola ulaştı ve bize kavuştuklarına çok sevindiler.Daha sonra hepimiz evimize gittik.Ve hayatımıza kaldığımız yerden devam ettik.Bu arada, Ece ile tartışmıştık ya,daha sonrasında barıştık.Artık eskisinden daha iyi arkadaş olduk.Bunu söylemeden az kala hikayeyi bitirecektim.Bu arada, o bizi kaçıran adamlar, benim babamın Ece’nin babası ile ortak bir iş yeri var.Bu adamlarda,iş yerinde çok tembel ve işe her zaman geç kaldıkları içinde benim babam ve Ece’nin babası bu adamları iş yerinden bu adamları çıkartmaya karar vermişler.Adamlarda bu karara sinirlendikleri içinde bizi kaçırmışlar.Ama neyse ki, ülkemizin kahraman polisi bizi yaklaşık 6,5 saat içinde kurtardı.Şu andan itibaren, Ece ve benim gelecekteki meslek hayalimiz bir kahraman polis olabilmek…

Ugur