Önce açmakta tereddüt ettim.Ama sonradan acil olma gibi bir durum ile karşı karşıya kalabileceğime düşündüm.Ve telefonu açtım.Bir kızın ağlama sesi geliyordu.Alo demeye başladım ama cevap yoktu biran Zahra konuşmaya başladı.Ve hemen evinin oraya polis göndermemi istedi.Eve birisi girmişti galiba.Ve bende polisi acele ile arayarak oraya gönderdim.Ama polisten önce ben orada bulundum.Evlerinin kapısı açıktı yavaşça kapıyı araladım.Ve kafamı soktuğum an bir el ağzımdan ve boynumdan beni tuttu.Bende adamın elini ısırarak kapının önünde bulunan sopayı alarak adamın kafasına geçirdim.Pişman değildim yaptığımdan.
Hemen o an çığlık sesi geldi.Ve sesin geldiği yönde koştum.Zahrayı aldım.Ve evden çıkar çıkmaz koşmaya başladık.Bizim eve doğru koştuk.Adam da bizi kovalamaya başladı hatta adamlar.Ve tam o sırada polis önlerini kesti.Biz ikimizde çok korkmuştuk.Ve polisin geldiğini bile fark etmemişiz.Arkamıza baktığımız da geldiklerini fark ettik.Ve bu kez de polislere doğru koştuk.Çok mutluyduk.Adamlar kelepçelenirken ikimizde onlarla göz göze geldik ve ürperdik.Sonra bizi kontrol etmek için sağlık durumumuzu orada bir ambulansta bize bir abla “Herhangi bir yerinizde acı yara ya da sızlama var mı?”diye sordu.Bende yoktu.Yani ikimizde de yoktu.
Karakola falan gittik.Ailemiz geldi.Olanları anlattık ve evimize gittik.bu olayın hemen sonraki gününde okula ve dershaneye gitti.Çünkü sınavlara giriyorduk.Ve ikimizde sınavlara girerek güzel yerlere gelmeyi başardık.Üniversiteye geçmemize çok az kalmıştı.Ve mutluyduk.Ama bu mutluluk uzun sürmeyecekti.Yıllar geçti.Biz ikimizde güzel bir üniversite kazanmayı başardık.Ve şansa aynı üniversitedeydik.Taa ki Zahra’nın beni bir sabah araması ve bana o kadar kötü şeyler haber verene kadar.Bir sabah kalktım ve beni tam 16 kez aradığını gördüm.Anlamadım ve endişelendim.Bu anormaldi.Ve ona geri dönüş yaptım ve telefonu açtığında o kadar solgun bir sese sahipti ki ne diyeceğini şimdiden belli etmişti.
I am lost…