Zahra direk konuya daldı.Ve “Üniversitede beraber olamayacağız çünkü biz taşınıyoruz”dedi.Ben şoka uğradım.Ve ne diyecekse deyip telefonu yüzüme kapattı.Hemen üzerimi giyindim.Ve onların evine doğru yola çıktım.Ama evlerine gittiğimde perdelerinin olmadığını ve kapılarındaki süsün yok olduğunu gördüm.Ve o zaman aslında çoktan taşındıklarını anladım.Biraz üzülmüş ve kırılmıştım.Bu olayların üzerinden biraz geçti ve ben yaz tatiline girdim.Yazda normalde çok eğlenirdim.Ama bu sene pek öyle olmadı.Ve bir çok kişi de beni arkamdan bıçakladı.
Kısacası insanlara güvenim kalmamıştı.Yaz o kadar sıkıcı geçti ki sonunda dua etmeye başladım.Okullar hızlıca açılsın diye.Evet,sonunda dualarım tutmuştu ve üniversitem açılmıştı.Gerçi yazda da okullara falan gitmiştim ama işe yaramadı.Sadece çalıştım ve bilgi edinmiş oldum.Bu sene için iyi planlarım vardı.Ve zaten sene o kadar hızlı başladı ki.Başladığı gibi bitti de denilebilir.O sene yine yalnız kalmıştım.Bu biraz can sıkıyordu ama olsun.Derslerim için uğraşıyordum.Tek düşündüğüm buydu.Zahra gitmişti. Yıllar,günler ve saatler o kadar hızlı geçti ki.Sonunda polis olmayı başarmıştım.
O kadar mutlu,huzurlu ve öz güvenli hissediyordum ki kendimi.Hatta bugün mesleğimin ilk günüydü.Çok iyi bir hayata başlıyordum.işe ilk girdiğimde herkes bana bakıyordu.Ve bir kaç dakika sonrada arkadaş olmayı başardık.Daha sonra işimin ilk günü bir çatışma çıkmış oraya gittik.Ve orada bir sürü yaralı vardı.Biraz tedirgindim.Ama kendimi hızlıca topladım.Ve görevime odaklandım.Tam o sırada ambulanslar geldi.Ambulansın içinden beyaz önlüklü bir kız çıktı.Galiba doktordu.Doktoru da çok yaralı olduğu için göndermişlerdi.Bende hemen yanına gidip ağır yaralı olan bir hastaya yardım etmesini söylemek için ona doğru yürüdüm.Ve tam o sırada arkasını döndü.Öylece baktık birbirimize.Yıllar sonra yeniden görmüştük birbirimizi.
I am lost…