Bahar Gülü

Akşamdı adı bahar mı gül mü güz mü ilk görüşte gülmeye başlamıştı 
biraz dalgın sesi titrek selam vermemiştim oysa belki de kırdım istemeyerek 
hızlı hızlı yürüyordu kaşını almış dudağını boyamıştı 
yüzü sonbahar hüznü güneşe benziyordu gülüşü birden bire geldi beklemiyordum 
keskin bir bıçak gibi saplandı aklıma hep böyle cana yakın mı bakar acaba? 
Akşamdı uzak bir deniz kenarında oturmuş efkar yakıyordum 
karanlık tutmuştu yolları kim bilir kimin boynundaydı 
kolları gecelerdir kötümserdim sakallarımı uzatmış durup durup uzakları dinlemiştim 
belki de bir zehirli göz tarafından zehirlenmiştim 
telefonu geldi aniden dilinde kelimeler bir şeyler söylüyordu 
dilinde kelimeler silerek bilmeyerek bir şeyler söylüyordu 
gülerek yaz geçti kış geçti benden bir bahar geçti ben bahardan geçmedim 
Akşamdı Uyanıktım yatağımda oturuyordum İstanbul mışıl mışıl uyuyordu. 
Şimdi ne yapıyordu ne yemiş ne içmişti 
nerede dans etmişti gözleri dolu muydu yoksa düşleri dolu muydu 
neyse neyse bunları düşünmek istemiyordum kanıma girmişti bir kere 
sanki başı göğsümde eli elimdeydi yaşamak sevmekten geçer diyerek 
belki de sevdim isteyerek…. 
Sabahtı O yoktu ben yıkılıp gitmiştim 
bir daha ne zaman nerede ne olacağımızı ikimizde bilmiyorduk. 
Belki yeni başlayacaktık belki hiç başlamayacaktık belki de başlayıp bitirmiştik 
Belki de Belki de…

Bu gönderiye oy ver!
[Toplam: 0 Ortalama: 0]
Bu gönderi Şiirler. kategorisinde gönderildi.

Bu gönderi hakkında ne düşünüyorsun? “Bahar Gülü”

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir