Sevgili Meral;
Burdayım ben; kimi yerlerimden alevlere verilmiş, yakılmış kül edilmiş, kimi yerlerim koparılıp kanatılmış, kimi yerlerim ihtiyarlamış olsa da, ben yine de yeni filizler vererek inatla, umutla buradayım.
Tam 4,5 milyar yıldır sizin için burdayım.
Onlar kendilerine çok güzel binalar yapmak için beni durmadan kestiler, istedikleri yerlere daha hızlı gidebilmek için; yıllarca büyüttüğüm ağaçlarımı, dakikalar içinde yok ettiler, hiç durmadan düşünmeden bükebildikleri parmaklarıyla acımasızca beni ziyan ettiler.
Dallarımda kuşlar eskisi kadar güzel cıvıldamıyor, çiçeklerim vaktinde açmıyor, içimde barınan canlı türlerim yok olmak üzere, uçsuz bucaksız gökyüzüm eteğimdeki denize eskisi kadar mavi değil… Bağrımda büyüttüğüm çocuklar terk etti, unuttu beni, hâlbuki ağaçlarım odunları için, bitkilerim ilaçları için, güzelliğim kaçışları içindi, hepsini unuttular…
Ben her şeye rağmen sizin için bekliyorum…
Kendi katilin olmadan bekliyorum…
Tamamen yok olmadan sadece senin nefesin olmak için kurtarılmayı bekliyorum…
Ormandan sevgilerle…
Hocam harika olmuş. Elinize sağlık.