Beş katlı bir apartmanın orta katında köpeği olan bir genç yaşıyordu. Köpeği sürekli havladığından apartmandakiler rahatsız oluyorlardı. Sürekli köpek sahibine uyarıda bulunuyorlardı. Ama köpek yine de havlıyordu. Zaten gencin koluna yaptığı dövmeden, taktığı kocaman kulaklıktan ve boynundaki kalın zincirden ne denli serseri olduğunu düşünüp selam dahi vermiyorlardı. Oysaki genç adam ne zaman karşılaşsa komşularına başıyla selam verirdi.
Bir gece köpek her zamankinden daha farklı havlıyordu. Birşeyler anlatmak istermiş gibiydi. Köpeğin sesine ayaklanan bina sakinleri köpekle ilgili olan şikayetlerini dile getiren bina sakinleri kapının altından duman sızdığını gördüler. Hemen itfaiye ve ambulansa haber verildi. İtfaiye içeri girdiğinde yere yığılmış gencin dibinde durmaksızın havlayan köpeği gördüler ve genç hemen hastaneye kaldırıldı. Ertesi gün komşular gencin sağlık durumunu öğrenmek amacıyla hastaneye gittiğinde doktor kendilerine ” Bu küçük köpek havlayıp da sizi uyandırmasaydı yangın tüm apartmanı hızlıca sarabilirdi ve bu genç hayatta olmazdı.” dediğini duyunca şaşırdılar.
Bu olaydan sonra bütün apartman sakinleri köpeği seviyor ve ilgileniyordu . Artık gençten rahatsız olmuyorlardı,komşuluk bağlarını güçlendiriyorlardı. Bundan böyle birisini dış görünüşe göre yargılamanın ne kadar kötü olduğunu anlamışlardı.
Yavuz Kaan ADIBEKE
573 6-E
