Ben Ayşegül Çetinkaya,13 yaşındayım. Size biraz kendi geçmişimden bahsetmek istiyorum. Kendimi bildim bileli hastanelerdeyim. İlk ameliyatımı 1 yaşındayken oldum. Bu ameliyat benim için çok zor bir ameliyat oldu. İkinci ameliyatımı ise 9 yaşındayken bacağımdan oldum. Bu ameliyatta bacağıma platin takıldı ve bundan sonra 2 kez daha ameliyat oldum. Bu olanlar bende büyük üzüntülere ve sıkıntılara yol açtı. Bunlardan dolayı psikolojik sorunlar yaşadım. Üçüncü oldugum ameliyat ise skolyoz ameliyatıydı. Omurgamın yana eyrilme sonucunda bir rahatsızlıktı. Bu ameliyatı oldugumda 10 yaşındaydım. Ameliyat öncesinde bana kendi tercihimi sordular. İlk bu ameliyatı olmak istememiştim çünkü; diyer ameliyatlarımda canım çok yanmıştı ve bunda da aynısını yaşıyacagından çok emindim, tekrar o acıları yaşamak istemiyordum. Sonra doktor yanıma geldi ve bana iki seçenek sundu. Birincisi, bu ameliyatı olup çok fazla özgürce koşamayacak olsam da yinede kendi ayaklarımın üstünde durup yürüyebilcektim. İkinci seçenek ise bu ameliyatı olmayıp hiç bir acı çekmemek ama bunun sonucunda tekerlekli sandalyeye mahkum olmaktansa kendi ayaklarımın üzerınde durmemın daha iyi olduğunu düşünüyolardı. Eğer onları dinleyip ameliyat olursam önceden olduğum ameliyatlardaki acıları tekrar yaşayacaktım veya daha agırlarını bıle yaşayabilirdim.
Kafam çok karışmıştı, hangisini seçecegimi bilmiyordum. Ama elinde sonunda karar vermem gerekiyordu. Uzunca bir süre düşündüm ve bir karara vardım;ne olursa olsun hayatımı bir tekerlekli sandaliyede geçirmek istemiyordum ve bu yüzde ameliyat olmaya karar verdim. Sonuçta ameliyata katlanacağım acı 1,2 ay olacaktı ama kabul etmeseydim katlanacağım acı bir ömür sürecekti. Kendimce en doğru kararı verdiğimi düşünüyorum. Bu benim kendi kararım olacaktı. Ne olursa olsun iki yol da zaten zordu ve bende kendimce en az zor olanı seçtim . Ameliyatı oldum ve ameliyattan çıktıktan sonra kendi kendime iyiki bu ameliyatı olmuşum dedim .Şimdi istediğim gibi koşamasanda yine de kendi ayaklarımın üzerinde durup yürüyebiliyorum.Bunun için de çok mutluyum. Şu ana kadar olduğum ameliyatlar bunlardı ,ama daha bitmedi . 1,2 sene sonra ayaklarımdan ameliyat olacağım ve bu sefer ki hepsinden daha ağır olacak gibi duruyor . Çünkü ayaklarımda ki kısalığı ve çarpıklığı düzeltecekler . Bu ameliyat da ayaklarımda ki kemikleri kırıp yeniden düzenleyecekler . 5,6 ay gibi bir süre hiç yürüyemeyeceğim. Ama bu ameliyatı olmaya kararlıyım.Her ne olursa olsun sonunda iyi olmak varsa bu ameliyatı olmaya değer. Bu ameliyatı olmayı seçmek diğerleri kadar zor olmadı çünkü artık acının gelip geçici ama sağlığın hep kalıcı olduğunu öğrendim. Verdiğim kararlardan mutluyum ,tekrar seçme hakkım olsa yine aynı kararları seçerdim.
AYŞEGÜL ÇETİNKAYA
8/B 204
