Salih:  

-Nasıl oldu anlamıyorum. Bir mağaranın içinden güzel bir ormana geldik. Bu çok garip.

Kemal:

-Salih dediğin gibi bizi gizemli bir yolculuk bekliyorsa başımız dertte demektir.

Eşref:

-Neden? Ne güzel işte tam filmlerdeki  gibi.

Kemal:

-Ya Eşref sen hiç üzülmez misin? Annelerimiz bizi merak edecek, polisler aranacak. Hem bizim bu mağaraya dönüşümüz biraz zor olacak. Biraz sakinleşmeliyiz ve sonrada yola çıkmalıyız. Birilerinden yardım istemeliyiz.

Salih:

-Kemal haklı bir de ilk olarak sığınacak bir yer yapmalıyız.

Akın:

-Ağabeylerim ben çok korkuyorum. Ya bir daha eve geri dönemezsek ya başımıza bir şey gelirse o zaman ne yapacağız?

Osman:

-Endişelenme biz bir çaresini bulacağız.

Cemal:

-Aynen öyle şimdi oturup biraz sakinleşelim.

 

    Aradan 10 dakika geçmiş. Bizim grup toparlanmış ve sonra çıkmışlar yola. Bayağı bir yol gitmişler. Her yer çok güzel kuşlar cıvıldıyor, onların sesi bizim gruba çok güzel bir şarkı gibi geliyormuş. En sonunda güzel sığınak yapılacak bir yer bulmuşlar.

Salih:

-Arkadaşlar herkes çalı çırpı bir şey toplasın.

    Bizim grup çok şanslıymış. Hemen az ileride kısa kısa bir sürü odun varmış. Hepsi el birliğiyle odunları ev kuracakları yere taşımışlar. Size bir şey diyeceğim inanamayacaksınız. Cemal’in gözüne az ileride bir şey ilişmiş, bir el arabası. Diğerleri evi nasıl yapsak diye düşünürken Cemal gidip o el arabasına bakmış. Bir araba dolusu ev yapmak için kerpiç… Hemen arkadaşlarının yanına götürmüş. Durumu anlatmış ve başlamışlar. Küçücük bir kulübe yapmaya, aslında tam bir kulübe denemez, sığınacak küçük bir yer. Sığınağı yapmayı bitirmişler. Kendileriyle gurur duymuşlar. Kulübe fazla sağlam değilmiş. Ama onları idare edecek kadar biraz iyiymiş. İçeri girmişler. Hepsinin karnı çok acıkmış. Çantalarındaki yiyecekleri çıkarıp yemişler. Akşam olunca hemen uyumuşlar. Gece Akın’ı uyku tutmamış. Dışarı çıkıp yıldızları izlemeye başlamış. İçinden ne kadar güzel demiş. Sonra Salih’de Akın’ın yanına gelmiş.

Akın:

-Ağabey ben annemi ve babamı çok özledim.

Salih:

-Ben de çok özledim, diğerleri de çok özledi ama dayanmamız lazım. Hadi gel içeri girelim. Güzel bir uyku çekelim. Bir iki gün burada kalacağız ondan sonra yolculuğumuz devam edecek.

Akın:

-Tamam ağabeyciğim.

Sabah olmuş. Ağaçlardan meyve toplamışlar. Daha yiyecekleri varmış ama ne olur ne olmaz diye. Akşam hava biraz soğukmuş hepsi çok üşümüş. Eşref’in aklına ateş yakmak gelmiş.

Eşref:

-Arkadaşlar bence ateş yakalım hem üşümemiş oluruz.

Cemal:

-Olmaz Eşref bu çok tehlikeli.

Eşref:

-Merak etmeyin. Babam bana kamp yapmaya gittiğimizde ateş yakmayı öğretmişti hatta ben 3 kere yakmıştım ama ateşi sonradan söndürmeliyiz çünkü ormana zarar verebilir.

Salih:

-Başka şansımız yok.

    Eşref ateşi yakmış. En sonunda kulübenin içi ısınmaya başlamış. Herkes Eşref’e teşekkür etmiş. Yemeklerini yedikten sonra konuşmaya başlamışlar yolculuk hakkında sonrada yatıp uyumuşlar. Yolculuk vakti gelmiş herkes toparlanmış ve tabi ki yaktıkları ateşi söndürmüşler ve düşmüşler yola. Ama gitmeden önce yanlarına kerpiç almışlar ne olur ne olmaz diye. Bayağı bir yol gitmişler. Biraz yol gittikten sonra bir de ne görsünler kendi bisikletlerini görmüşler, herkes birbirlerine sorular sormaya başlamış, bisikletlerimiz buraya nasıl geldi diye ama sonradan şaşkınlıklarını bir tarafa bırakıp atlamışlar bisikletlerine ve düşmüşler tekrardan yola. 1-2 saat sonra Akın’ın bisikleti bir şeye takılmış ve Akın yere düşmüş. Hepsi Akın için endişelenmiş. Akın’da bir şeyim yok deyince onu ayağa kaldırmışlar ve takıldığı şeye bakmışlar. Bu küçük bir sandık hepsi çok meraklanmış. Açmışlar sandığı sandığın içinde bir not varmış. Salih yüksek sesle mektubu okumaya başlamış:

                     

                       SEVGİLİ ÇOCUKLAR YOLCULUĞUNUZU YARISINI TAMAMLADINIZ. KORKMAYIN BURADA SİZE HİÇBİR ZARAR GELMEYECEK. BİSİKLETLERİNİZİ DE BEN GETİRTTİM. ŞİMDİ SİZ BENİM KİM OLDUĞUMU MERAK EDECEKSİNİZ MERAK ETMEYİN SİZ YOLCULUĞU TAMAMLAYIN. YOLCULUĞUN SONUNDA ZATEN BENİ TANIYACAKSINIZ.YOLCULUĞUNUZ BOYUNCA BU TÜR SANDIKLARLA KARŞILAŞACAKSINIZ.ONUN İÇİN DİKKATLİ OLUN.

 

Eşref:

-Çok garip. Ama yine de yolculuğumuza devam edelim ben bu adamın ya da kadının kim olduğunu bilmek istiyorum.

     Herkes sırasıyla ben de, dedi. Ve düştüler her zamanki gibi yola, tanımadıkları bir kişinin mektupları ve büyük bir macera onları bekliyordu.

                                    

 

      2.BÖLÜMÜN SONU