Bir zamanlar bi köpeğim vardı.Adı Boncuktu.Ama o zamanlar ben 4 yaşındaydım.O zamanlar köpeğim ile ilgilenemiyordum.Çünkü o zaman kreşlere gidiyordum.Annem yoğundu.Bu yüzden onu hiç besleyemedim.Sadece mamasını babam veriyordu.Artık 10 yaşıma gelmiştim.Onunla çok ilgileniyordum.Artık onu yalnız bırakmıyordum.Çünkü yaşlıydı ve hastalanmıştı.Bir gün annem ile iş için yazlığa gittik.Çok güzel bir yerdi.Orda anneannem,dedem,dayım,kuzenlerim,arkadaşlarım hepsi vardı.Onlarla birlikte bir sürü vakit geçirdik.Bir sürü oyun da öğretmişlerdi.Artık sıkılmayacaktım.Çok mutluyken tabletimin çaldığını duydum.Koşa koşa tabletime gittim.Aslında tabletimin yanında saatim vardı ve babam arıyordu.Açtım ve babam bana;
-Zeynepcim,Nasılsın babacığım?
-İyiyim babacığım sen nasılsın ama çok solgun bir sesin var noldu?
-Zeynepcim annen yanındamı tatlım?
-Yok babacım ama istersen dayıma vereyim olur mu?
-Olur kuzum.
Dayıma saatimi verdim;
-Efendim Erdem.
-Bak Ekrem şimdi telefonunu aç ve Mercan’a yaz
-Neden ki?
-Bizim köpek olan boncuğun hastalığı ağırlaştı.Zeynep’e söylemedim.Elim ayağım titriyor.Mercan’a da ulaşamadım.Aklıma da sen geldin.
-Tamam yazdım ablama bakar şimdi,aha yazıyor dedi ki;
-Neden bana önceden söylemedin hemen veterinere git.En acil şekilde en yakın veterinere git.
-Tamam da öyle yapıyorum ama trafik var yaz.
-Bekle yazdım şöyle dedi;
-Nasıl trafik var ya koş o zaman dedi.
-Aa! Daha yeni aklıma geldi.Önümdeki araba veterinerciymiş.Acilen ona yazdım.Trafiği açtım hızlı ol ve geç dedi.
-Çok iyi bir haber dedi.Ama sakın Zeynep’e söylememeni istiyor.
-Tamam söylemem.
Bana söylememişlerdi.Ama dayımın bütün konuşmalarını duymuştum.Bu yüzden üzülüp yatağıma gidip uyuma taklidi yaptım ve ağlamıştım.Şuanda köpeğim yaşamıyor.Çünkü onunla markete giderken araba çarptı.Zaten kalp hastalığı olduğu için de hayatını kaybetmişti.Şuanda 12 yaşındayım.Ama bu anımı asla unutamıyorum.Bir daha asla köpek de sahiplenmedim sahiplenmiycem de.Benim hikayem bu kadardı.Benim okuduğunuz için teşekkür ederim…
BUSENUR ÜNLÜ
5-B
