Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur zaman içinde bir değişik orman varmış tabii onun adınıda kimse sıfatsız ağzına almazmış büyülü orman, canavarlı orman, sihirli orman ve bir sürü söylenti daha.Ama kimse bu ormana girmeye cesaret edememiş.En sonunda meraklı bir minik  ormana girmeye cesaret bulabilmiş bunca kendini er bilen erkek bilenler arasında ormana girdiğinde bir de ne görsün tamam ,tamam heyecanlanmaya gerek yok bu bir sincap mış çok tatlıymış bu sincap yavaşça çocuğa yaklaşmış ve”buradan çık” diye bu haykırmış minik çocuk o kadar çok irkilmiş ki bayılı vermiş gözleri açıldığında kendini ışıl ışıl parıldayan tertemiz ve her türlü hayvanın arasında bulmuş korkudan ne yapsın yavrucak çığlık atmış.   Ardından sevimli sincap onu hayvanlar kralı bay baykuşun huzuruna çıkartmış. Sonra çocuk ile baykuşun arasında şöyle bir diyalog geçmiş;

-Hey sen değişik olan canlı! burada ne işin var biz buraya insana benzeyen ve diğer şeylerden koruduk sen nasıl geldin?

-Şey,ben bu orman için söylenen söylentileri duydum ve merak ettim sadece. Lütfen beni bırakın, ben bir insanım insanlar zarar vermez ki.

-Hayır! yanlış insanlar zarar verir yok eder ve diğer hem cinsin  olanlara buradan bahsedersen diye seni buradan gönderemem

-Gerçekten baykuş kimseye bahsetmem benim ailem var dostlarım var şöyle düşün, ben senin diğer dostlarını alsam sadece seni burada bıraksam ne hissedersin sana ve diğer arkadaşlarına söz veriyorum kimseye buradan bahsetmeyeceğim. Der minik çocuk.

Bu yakarışların sonunda kral çocuğu serbest bırakır ve çocuk her gün okuldan sonra bu el değmemiş mekanına gelir, sohbet eder, organik ikramlardan yermiş. Bir gün ufaklık bu diyara her günkü gibi giderken onu diğer çocuklar görür ve nereye gittiğini sorarlar çocuk bir şeyler geveler ama beceremez çocuk ile tutuşurlar bir kavgaya kavga sırasında ormanın muhafızı olan aslan ormanın derinliklerinden çıkagelir iri yarı çocuklar korkudan ne yapacağını şaşırır aslanın bir kükremesi ile çocuklar toz  olur ve aslan minik afacan çocuğun sırtına biner yelesinden tutunur. Onu büyücü solucan ve çırağı çekirge’nin yanına götürür orada o çocuk için bir aslan sesi iksiri yapmasını ister.

Sonra çocuk taşınırken bu iksiri kaybeder 2 3 ay sonra çocuk yine böyle bir zor durumda kalır ve diğerlerine doğru korkudan çığlık attığında ince,tiz bir ses yerine dudakları arasından aslan kükremesi çıkar hem iksir falan olmadan. Oysa ki bu orman hayvanların değil de insanların mekanı olsaydı insanlar bu çocuğu hiç de hoş karşılamazlardı böyle bir iyilik yapmayı bırakın, çocuğu oracıkta öldürürverirlerdi. Anlar ki cesur minik; bu dünyadaki en sadık ve dost canlısı varlıklar hayvanlardır ve bundan sonra hayvanların art niyetli ve kötü olabileceğini  asla düşünüp onlara zarar vermez….

Esengul Tenk