Günlerden Cuma günüydü. Dersin bitmesine yaklaşık 5 dakika kalmıştı.     Sosyal öğretmeni Sevim Öğretmen her zamanki dağınık topuzunu yapmış ve ağır ağır ders anlatıyordu. Fakat onu dinleyen kimse yoktu. Çocuklar kendi aralarında okul çıkışı ne yapacaklarını konuşuyorlardı. Mine, Kaan, Bahar ve Kerim okuldan sonra Baharlara gidip ders çalışacaklardı, tabii buna ders çalışmak denilirse. Ve sonunda beklenen zil çaldı. Herkes koşarak okul bahçesine indi. Tören bittikten sonra herkes evine gitti. Mine, Kaan, Bahar ve Kerim okulda son kalan öğrencilerdi. Hep birlikte Bahar’ın evine doğru yola koyuldular. Fakat başlarına geleceklerden haberleri yoktu.

  Eve vardıklarında ilk olarak çantalarını bıraktılar ve biraz atıştırdılar. 

Kaan: Hadi ama burada boş boş oturup bekleyecek miyiz? 

Bahar: Hayır Kaan oturup dediğimiz gibi Türkçe  sınavına çalışacağız.

Mine: Bahar, buraya hepimiz sırf ders çalışmak için gelmediğimizi biliyoruz.

Kerim:Oturup akşama kadar ders çalışmaktansa biraz dışarı çıkıp eğlenmeyi yeğlerim.

Çocukların hepsi Kerim’e katıldılar ve parka gitmeye karar verdiler. Parka giderken, Bahar bakkala gidip su ve birkaç atıştırmalık alacağını söyleyip bakkala gitti. Çocukların parka varmaları yaklaşık 10 dakika kadar sürdü. Biraz oyun oynadılar. Aradan uzun vakit geçmesine karşın Bahar daha dönmemişti. Birlikte Bahar’ı armaya karar verdiler. İlk olarak bakkala ve çevresine sonra Bahar’ın evine gittiler ama Bahar’ı bulamadılar. Telefonla aradılar, telefonuna ulaşamadılar. Korkmaya başladılar. Artık akşam olmuştu ve Bahar’dan bir iz bile yoktu. Kaan ve Mine hava karardığından eve gittiler. Kerim’de tek başına elinden bir şey gelmeyeceğinden oda eve gitmeye karar verdi. Ertesi gün ise…

 

                                                                                       DEVAMI GELECEK