2 yıl önceydi benim hüzünlü hikayem, iyi okuyun hüzünlü hikayemi ve anlayın annenizin değerini.
NOT:Bu olanlar gerçek değildir.
Bir gün evde oyun oynuyordum.Çok koştuğum için annem kızıyordu bana ,dikkate almıyordum.Sevmiyordum annemi yada ben öyle zannediyordum.Annem yapma etme oğlum diyordu.Yatma saatim geldiğinde annem yatırırdı beni yatağa öperdi anlımdan, çağırırdı babamı şarkı söyler ve kitap okurduk.Yavaş yavaş gözlerim kapanırdı, uyurdum her seferinde.Kapını gıcırtısına uyanırdım her zaman, bağırırdım anneme yatağımdan “sevmiyorum seni”.Nedenini bende bilmiyordum.Annem bana kapının yanından “iyi geceler”derdi.Kapıyı kapatırdı, bende yatağıma geri dönerdim.Sabah kalkar ellerimi yüzümü yıkardım, sonra kahvaltı masasına geçerdim.Yemeğimi yedikten ellerimi yıkar, aşağıda beni bekleyen servise biner anaokuluma giderdim.Böyle 2 yıl geçmişti.6. Doğum günümde babam beni iş yerine götürmüştü.Öğlen eve döndüğümde, babam kapıyı anahtarla açmıştı hemen salona koşmuştum.Birden yerde yatan annemi görünce panik olmuştum.Annemin yanına gittim.”anne kalk hadi” diyerek ağlamaya başladım.“gitme anne beni bırakma” dedim ve babam beni annemin yanından aldı.Babam,anneannemi aradı,onu eve çağırdı .Birkaç dakika sonra anneannem kapıdaydı.Babam annemi kucakladığı gibi gitmişti.Anneme “görüşürüz anne”diye bağırarak annemi en son kapının önünde görmüştüm.
Annemin değerini kaybedince anladım
Siz,siz olun sevdiklerinizin,kullandıklarınızın değerini bilin kaybettikten sonra acı çekmeyin.Okuduğunuz için çok teşekkür ederim.
Ayşe Melek Ertuğrul
