Akşam oluncaya kadar odamdan çıkmadım.Akşam olunca da erkenden uyuma kararı almıştım.Saatler geçti ve akşam oldu.gözlerim ağlamaktan şişmişti.Ve artık kapımı kapatıp üstümü değiştirdim.Yatağa uzandım ve yastığa yavaşça kafamı koydum.Tam uykuya dalıyordum ki pencereme bir kaç taşın aynı anda fırlatıldığını fark ettim.Korkuyla irkildim ve hemen toparlanıp yavaşça pencereye doğru yürümeye başladım.Odam çok sessizdi çünkü odamda ben,yalnızlığım birde bana yalnızlığımla eşlik eden yağmur ve gök gürültüsü vardı.
Önce açmakta tereddüt ettim.Sonra cesaretimi topladım ve açtım.Karşımda gördüklerimle şok oldum.Zahra ve tanımadığım bir çocuk penceremin önünde beni çağırıyorlardı.Çok şaşırmıştım.ve anlamamıştım.Hemen bir kağıt ve kalem buldum.Onların yanına gelemeyeceğimi ve burdan çıkmama iznim olmadığını söyledim.Sonra bana acil gelmemi yazarak kağıt uçak yaparak gönderdiler.Bende dayanamadım.Çarşafları birleştirerek bir halat yaptım.Ve aşağı indim.
Zahra ben ve tanımadığım çocuk yağmur altında kalmamak için yıkık bir bina altına girdik.Ve konuşmaya başladık.Zahra ile bir kenara çekildik ve ona sorular sormaya başladım.O kadar soru sormuşum ki o da sinirle bana “Soruların bir bölümünü cevaplayacağım!”dedi.Bende ona bu çocuğunu adını ve kim olduğunu sordum.Çünkü onu tanımıyordum. Zahra “Benim çok yakın bir arkadaşım ve adı Oğuzhan”dedi.sadece adını beğenmiştim.Onu tanımak için yanına gittim.
Çocuğun tam yanına oturdum.Bir kelime dahi etmiyordum.Sonunda dayanamadı mı ne oldu bilmiyorum ama çocuk yani Oğuzhan “Merhaba Sahra”dedi.Sanki o an elim ayağım birbirine dolaştı.Heyecanlandım.İçimden bir ses yükseldi “Şııııt Sahra ne oluyor sana topla kendini”dedi.Soğuk kanlı ve ciddi bir ses tonuyla “Merhaba Oğuzhan”dedim.Sonra konuşmaya devam ettik.Ona olanları anlattım.Oğuzhan bana olanların hiç birini hak etmediğimi söyledi.Sonra Zahra geldi.Derin konulara daldık konuşmaya başladık.Bakalım bu akşamın sonunda bize ne olacaktı.
I am lost…