O kadar konuştuk ki konuşmaktan çok yorulduk ve uyuma kararı aldık.Ama uzun zamandır kimseyle bu şekilde konuşmamıştım.Zahra ve Oğuzhan yanında uyku tulumları getirmişlerdi.Biz Zahra ile yan yana uyku tulumlarımızı koyup uyuduk.Oğuzhan da kenarda bizden uzak bir yerde uyudu.Tam uykuya dalıyordum ki Zahra beni uyandırdı.Arabalardan bir kaç adam inip buraya doğru geliyorlarmış.Oğuzhan hemen uyku tulumlarını aldı.Koşarak bir ağacın oraya saklandık.damların üstünde hastanedeki çalışanların giyindiği elbiselerden vardı.Yavaşça Zahra’ya yaklaşarak onların benim için geldiklerini söyledim.Tam o sırada kocaman bir hapşuuu sesi geldi.Bu ses benden geliyordu.
Allah’ım adamlar buraya doğru geliyorlardı.Allah’tan arkamızda yırtık bir tel vardı.Adamlar ağaçları kaldırıp baktılar ve kaçtığımızı gördüler.Onlarda bizi kovalamaya başladı.Oğuzhan en hızlı koşanımız olduğu için eşyaları o taşıyordu.En sonunda çok yorulduk ve adamlar bizi yakaladı.Beni sürükleyerek arabaya bindirdiler.O kadar üzülmüştüm ki.Daha sonra beni hastaneye getirdiler ve odama götürdüler.Sabah olana kadar yeniden ağladım.Ve Zahrayla konuşmamaya başladım.Günler geçmeye başladı.Benim acılarım dinmedi yaralarım kapanmadı.Bu olanların üzerine tam 4 yıl geçti.Ben yine ilaç alıyordum.Bir sabah şans bana “Bugün senin yüzüne gülmek istiyorum”dedi.
Doktor elinde bir kağıt elinde geldi.Bana aklımda tutamayacağım şeyler sordu.Sonra hemşireler geldi beni bir yerlere götürüp bir şeyler yaptılar.Sonra doktor yeniden geldi.Sonra elinde bir takım testlere benzer şeyler ve bir çanta dolusu tıbbi malzemelerle geldi.Bana bir şeyler yaptı sonra mırıldanıp gitti.Biraz yorulmuştum bugün kapımı görecek bir şekilde uzandım.Biran yanlış gördüm sandım ama hayır görmemiştim.4 yıl sonra yeniden annemi gördüm.Çok değişmişti.Annemle doktor konuşuyorlardı.Doktor iyi şeyler söylüyordu galiba annem çok mutluydu.Tam yanıma gelecekti ki benim uyuduğu zannedip çıktı.Ben o gittikten sonra akşama kadar doktorun anneme ne dediğini düşündüm.Ama sabah ne dediğini duyunca bende çok büyük bir şoka girdim.
I am lost…