İkimizde şok olmuştuk.Çünkü eskiden hep yanımızda olan iki çok yakın erkek arkadaşımızı görmüştük.Hemen ayağa kalktık ve selamlaştık.Eskisi gibiydiler.Samimi ve iyilik dolu.Sonra şarkı birden bire başladı.Ve bizde hiç etmediğimiz kadar güzel hiç olmadığımız kadar mutluluğumuzla dans ettik.Herkes karanlığın içinde bize bakıyordu.Biraz utanıyorduk ama uzun süre geçmişti her şeyin üzerinden.Mutluyduk.Hiç eğlenmediğimiz kadar eğlendik ve hiç bir şeyi kafamıza takmadık.Çıkışta herkes yanımıza geliyordu.Bizde koşarak eve gittik.Ve eve girdiğimize eğlence bizim için bitmemişti.
Saat biraz geçti ama biz hala akıllanmamıştık.Ve üzerimize ne bulduysak geçirerek dışarı çıktık.Bir bakkala girdik.Önümüze geleni elimize aldık sonra eve doğru yeniden koştuk.Gerçekten eve girince biz bunu neden yaptık diye düşündük.Ama umrumuzda mıydı hayır değildi.Canımız sıkıldı.Bizde televizyon falan açtık ve kafamıza ne geliyorsa onu yaptık.Sonunda çok yorulup uyuya kalmışız galiba.Kendimizi yatakta değilde yerde bulmuştuk.Ve bu durumumuza ikimizde çok gülmüştük.Ama çok eğlenmiştik.Ve artık üzerimizi giyinip aşağıya kahvaltıya inmemiz gerektiğini düşündük.her zaman ki gibi siyahlara bürünüp indik.
Annem biz aşağıya inince “Günaydın kızlar!”dedi.Neşeli ve yumuşak tonlu bir sesle.Bu sesi beni çok rahatlatıyordu.Şimdi düşünmeye başlamıştım ben senelerce annemsiz nasıl kalmışım diye.Ama bunları kafama takmamaya çalışıyordum.Çünkü derslerime odaklanmalıydım.Kahvaltıdan sonra hemen dershaneye gittik.Orada en azından çalışabilmiştik.Oradan biraz geç çıkmıştık.Ve hemen koşarak önce bir kitapçıya sonra da eve doğru yol aldık.Zahra ile evlerimiz yakındı.Bu yüzden sürekli beraberdik.Gine bir akşam ben evimde tek otururken bana bir telefon geldi.Bilinmeyen numaraydı.Acaba o arayan kişi kimdi.
I am lost…