Ben Ezel, 13 yaşındayım. Şu zamana kadar ailemin bana hiç ilgi gösterdiğini hatırlamıyorum. Bana karşı her zaman soğuklardır ama ben onları buna rağmen seviyorum. 8. sınıfa daha yeni geçtim ve beni seven arkadaşlarım ve öğretmenlerim var bu nedenle kendimi şanslı hissediyorum. Kesinlikle derslerim iyi değil ve hiçbir zaman en iyisi olmadım, olamadım.
Bu sabah her zaman ki gibi saat 7 civarlarında uyandım hazırlanıp okulun yolunu tuttum. Hava karanlıktı ve çok soğuktu. Montumun eski ve ince olmasından daha fazla üşümeye başladım. Sırama geçtiğimde kitaplarımı çıkarıp öğretmenimizi beklemeye başladım. Dersimiz İngilizce’ydi, çok fazla bu dersi sevmem. Ama Sevim Hoca çok tatlıdır. Günaydın dedikten sonra yoklamayı almaya başladı. Yoklama bittikten sonra ders anlatmaya başladı. Sıkılmıştım. Teneffüs çaldığında koşarak tuvalete gittim.
Döndüğümde sıramın üzerindeki not kağıdı dikkatimi çekti. O kağıdı elime aldım ve merakla açtım. Kağıtta, “Hayat bu, bir bakarsın her şey bir anda son bulur. Hayat bu, son dediğin her şey yeniden can bulur” yazıyordu.
