Ben Arya. Kıvırcık saçlı, mavi gözlü bir kızım. Çok meraklıyım. Bugün okula gittim. İlk dersimiz matematikti. Aynı zamanda matematik benim en sevdiğim derstir. Matematik dersi çok çabuk geçti ve okulun yeni bir bölümünü keşfetmemi sağlayan o teneffüs zili çalmıştı.     

        Teneffüs zili çalar çalmaz arkadaşlarımla birlikte bahçeye çıktım. Hava aldıktan sonra sınıfa çıkmaya karar verdik. Arkadaşlarım önde ben de onların arkalarında merdivenlere doğru ilerlerken öğretmenler odasının önünden geçerken bir an duraksadım. Çünkü öğretmenler odasının kapısının açılmasıyla içeride başka bir odaya geçiş sağlayan bir kapı gördüm. Öğrencilerin öğretmenler odasına girmesi yasak olduğu için bu kapıyı daha önce hiç görmemiştim. Bu nedenle de o odanın içinde ne olduğunu çok merak ettim. Ben odanın içinde neler olabileceğini düşünmeye dalıp, olduğum yerde kalakalmışken ders zilinin çalması ile kendime geldim. Tabii ki şu anda derse girecek olmam daha sonra bu kapının arkasında ne olduğunu öğrenmek için araştırma yapmama engel değildi. Gün içinde derslerin bitmesini iple çektim. Okul çıkışı okulun boşalmasını bekledim. Okul boşaldıktan sonra öğretmenler odasına gittim. Odaya doğru ilerlerken merdivenden gıcırtı duydum. Hemen arkama döndüm. Pencerenin açık olduğunu gördüm. İçeri giren havayla kapılar ileri geri hareket ediyordu. Ve birisi olmadığı için rahatladım. İçeri girdim. Öğretmenler odasının kapısını açtım ve gördüğüm şeye şaşırdım. Okulun içinde bir oyun odası varmış. Öğretmenlerin ders aralarında stres atabilmeleri için bu odanın yapıldığını düşündüm. Merakımı gidermiş olmanın rahatlığıyla binanın çıkış kapısına ilerledim. Ama bir de ne olsun, kapı kilitli! Aileme haber verebilmek için idari odalardan birine geçip telefonla onları aradım. Ailem yaklaşık yarım saat sonra okuldaki görevlilerden biriyle okuldan beni almaya geldi. Tabii onlara haber vermediğim için beni çok merak etmişlerdi. Bir yandan da bu kocaman okulda yaşadığım küçük korku da bana yetmişti.                                                       Günün sonunda merakımı gidermiştim, öyle ya da böyle o kapının arkasında ne olduğunu görmüştüm. Yaşadığım korku da vardı ama benim bu merakım da hiçbir zaman bitecek gibi değildi.

Yelda Dogan