Adım Arya, diğer insanlara kıyasla değişik bir tipim. Biraz, gizli. Biraz, psikopat. Biraz da serseri. Bunlar haricinde bir de karanlıktan güç alarak hayatıma devam etmekteyim. Peki nasıl mı? 

       Kendimi bildim bileli karanlıkla iç içe yaşamayı kendine adamış biriyim. Herkes karanlıktan korkar! İşte bu yüzden karanlığı seçtim. Kendimi ona adadım. Herkes karanlıktan korktuğu gibi, benden de korkuyor. Benim insan dışı bir yaratık olduğumu düşünüp, evlerinden dışarı çıkmaya korkan insanlar bile var. İşte ben bunlarla besleniyorum. Benim yaşam kaynağım insanların korkusu! Fazlasıyla ilgi çekici değil mi? –Evet bana da öyle gelmişti–

         İnsanlar bana kendince adlar üretmeye çalışıyorlar. Bunlardan biri de ‘Eslina‘. Yani, onların dilinde siyah yaratık demekmiş. Yeni ismimi beğenmiştim. Artık bunu kullanacağım sanırım. 

         Bir Eslina’nın duyguları yoktur. Duyguları olmadığı gibi kalbi de yoktur. Onlar acımasızdır. Ve böyle olmaktan her zaman gurur duymuşlardır. Sadece insanların,  bizim gibi karanlık olanlardan korktuğu zamanki korkularıyla beslenip onları sömürürler. İşte bu yüzden bir Eslina olmaktan her zaman gurur duyarım. Bizim doğamız bu. Duygu yok! Karanlık var!

          Bu dünyada benden başka var olan bir Eslina daha var mı bilmiyorum, ama varsa da onların da benim gibi düşündüklerini tahmin edebiliyorum.

*** 

            Sabah kalktığımda günlük güneşlik bir havayla karşılaştım. Aman ne güzel! Mutlu görünmeye çalışarak odamdan çıktım. Mutfağa girip, dolaptan birkaç şey çıkarıp atıştırmaya başladım. Bir yandan da telefonumu kurcalıyordum. Telefon rehberimde kimse kayıtlı değildi. Bu yüzden bende telefonumu günlük niyetine kullanırım. her günümü telefona yazıp kaydederim. Ve ardından deftere yazarım. Neden böyle bir şey yaptığım hakkında bir fikrim yok. Fakat, psikopat olduğumu söylemiştim değil mi? 

           Yine her zamanki gibi simsiyah  giyinip kuşanmış bir şekilde dışarı çıktım. Göz rengime varana kadar her şey simsiyahtı. Sanırım sadece cildim ten rengi. Onu da bir  ara hallederim. 

         Kulaklığımı da takıp yürümeye başladım. Bir taraftan şarkının o melodisini içimde hissederken, diğer taraftan da karanlık yanımı düşünüyordum. Ben nasıl böyle oldum? Ailem de mi böyleydi? Hayır, hayır benim bir ailem yok. Hiçbir zaman da olmadı! Ben hep yalnızdım. Ben işte bu yüzden farklıydım. Her şeyden! Herkesten! Ben özeldim çünkü kendini karanlığa adamış olanlar her zaman yalnızdırlar. ve işte bu yüzden de özeldirler. 

        Bu şekilde düşünerek yürümeye devam ediyordum. Önüme de bakmıyordum haliyle. Kulağımda kulaklık, şarkı dinlerken de dışarıdan gelen sesleri duymuyordum. Biraz daha ilerledikten sonra, birden bir şeye çarparak, kendimi yerde buldum…

selinbicer