Arkama döndüm ve babam yeni den arkamdaydı.Bu kez eli de boş değildi.Elinde testere ile bana doğru bakıyordu.Ve hiç inanamadığım kadar çok korkuyordum.Bu yüzden gözümden küçük küçük göz yaşları akmaya başladı.Artık olanlara hazmedemiyordum.Bu olanlar benim canımı çok sıkmıştı.Sonra bende ona bakarken aramıza bir kaç saniyeliğine sessizlik girdi.Hala bana bakıyordu.Ben yavaşça kapıya doğru elimi uzattım.Ve bana “O kapıdan elini çek!”dedi.Sesi hiç olmadığı kadar kalın ve ciddi bir tondaydı.bu beni de çok rahatsız ediyordu.Ben ona kapıyı bırakmayacağımı söyledim.O da bana “Tamam”dedi.
Ben şaşırdım.Acaba beni öldürmek düşüncesini yanlış mı bulmuştu?Anlamadan bana “Kapıyı tuttuğun elini uzat!”dedi.Ben ona nedenini sordum ve bana “O elini keseceğim!”dedi.Ben ona hayır diyerek odamın kapısını açtım ve içeri doğru koştum.İçeri de arkadaşım vardı.Ve ona koşarak sarılıp ağlamaya başladım.O da bana “Neden ağlıyorsun”dedi.Sanki dilim kesilmişti.Asla konuşamıyor,ağzımı oynatamıyor sadece ağlamayı becerebiliyordum.Ama Alvina bana değişik bir şekilde bakarak demeye çalıştığım şeyi anlamaya çalışıyordu.Bu onun için biraz zordu.Sonunda ağlamayı kestim.Alvina beni yavaşça bıraktı ve kapıya doğru yöneldi.Ve kapıyı açtığında hala o babam olmayan adamın orada olabileceği ihtimali aklıma geldi.
Ve korkunç bir şekilde çığlık attım.Alvina bana doğru bakarak “Ne oldu?”diye sordu.Yanıma gel dedim.Ve ona olanları anlatmaya başladım.O da bu olanlara çok şaşırmıştı.Ve artık ikimizde bu konuyu kapatıp uyuma kararı aldık.Kapı ve pencereleri güzelce kilitledik.Yanımızda da bir kaç savunma aleti vardı.Onları da yastığımızın altına koyduk.Ve uykuya daldık.Sabah oldu.Nihayet bir geceyi uyuyarak geçirmiştik.Bu bana eve Alvinaya çok tuhaf gelmişti.Neyse dedik ve bu konuyu da kapattık.sonra üstümüzü giyindik.Ve acaba aşağıya insek mi diye bir düşündük.Ve savunma aletlerimizi ve edevatlarımızı alarak aşağıya indik.Ama aşağıda bizi çok şaşırtacak bir şey vardı.
I am lost…