Küçük bir ormanda yaşayan hayvanların birbirlerine  karşı olan sevgi ve saygıları çok büyüktü.Bütün hayvanlar birbirleriyle yardımlaşırlardı. Her zaman yaptıkları yemekten bir tabakta komşularına gönderirlerdi.Onlar için komşuluk çok önemliydi.İyi günde de kötü günde de birbirlerinin yanında olurlardı.Bu ormanda komşuluk ilişkilerine önem vermeyen tek bir hayvan vardı. O da kurttu. Kurt komşuluğun önemli olmadığını söyleyip kimsenin yardımı olmadan kendi başına her şeyin üstünden kalkabileceğini söyleyip kendini övüyordu.Bu durum ormanda yaşayan diğer hayvanların hoşuna gitmese de kurdun kalbini kırmak istemedikleri için bir şey diyemiyorlardı.

Kurt artık bu ormandaki hayvanların sevgi ve saygılarından bıkmıştı. Yetmezmiş gibi bir de onların arkadaşlıklarını kıskanıyordu.Bu yüzden onları birbirine düşman etmek için bir plan düşünmeye başladı fakat hala bir plan bulamamıştı. Daha rahat düşünebilmek için ormanda dolaşmaya karar vermişti. Sabah erkenden kalkıp dolaşmaya çıkmıştı.Ne olduyda o zaman oldu.

Kurt yürürken bir çukura düştü .Ne yaptıysa da oradan çıkamadı. Hava artık yavaş yavaş kararmaya başladmıştı.Yağmur başladı. Kurt hem acıkmış hem de üşümeye başlamıştı.Ne yapacağını bilemiyordu. Tam o sırada bağırma sesleri duyulmaya başladı.Sesler biraz daha yaklaştığında kurt bu seslerin arkadaşlarına ait olduğunu fark etti. Arkadaşları onu merak etmiş ve aramaya çımışlardı. Kurdu çukurdan  çıkardıklarında kurdun gözleri yaşardı, kurt:

-Hepinizden çok özür dilerim.Sizin aranızdaki bağları koparmaya çalıştım, size çok kötü davrandım.Buna rağmen buraya gelip beni kurtardınız. Size çok teşekkür ederim.

Hayvanlardan biri:

-Önemli değil komşu.Önemli olan hatanı anlayıp ondan geri dönmen, dedi.

Kurt ve diğer hayvanlar birlikte ormana döndüler.Artık kurt da komşuluk ve arkadaşlığa önem veriyordu.

yusufnebhen