Nasılsın? Seni görmeyeli uzunca zaman oldu ve bu sürede seni çok özledim. Dilek ile olan konuşmalarınızı, Özgür’ün şakalarını, Melis’in anaçlığını, Sırma’nın deliliklerini, Sıla’nın zekasını. Serhat’ın sessizliğini ve en çok da senin sırdaşlığını özlüyorum. Ve özledikçe de yeniden başlıyorum okumaya. Okuldan gelince hemen sana gömülüyorum. Seninle gülüyor, ağlıyor, kafamı dağıtıyorum. Kendi sorunlarımı bir kenara bırakıp seninkilerle uğraşıyorum. Çünkü bu hoşuma gidiyor. Sanki tüm bunları yaşayan benmişim gibi kaygılanmak, heyecanlanmak, mutlu olmak ve en önemlisi de beni en yakın arkadaşın gibi görüp her şeyini paylaşman muhteşem bir duygu! Bu seriyi okurken hep birazdan ne olacak duygusuna kapıldım ve belki sen duymasan bile sana tüm sırlarımı, tüm dertlerimi anlattım, tıpkı senin yaptığın gibi…

Sözün özü, yazdığın bu günlükler ve senin hayatınla derinlemesine iç içe olmam bana sanki ikinci kere dünyaya gelmişim gibi tecrübeler kazandırdı. Bu nedenle yaşıtlarımdan daha olgun olduğumu düşünüyorum. Senin hayatından birçok ders çıkardım ve bu da bana hayata bir çok bakış açısından bakabilme yetisi kazandırdı.

Sana tüm bunlar için teşekkür etmek istiyorum. Bilmem bilir misin ama şöyle bir söz vardır, ” Bir insan en son hangi kitabı okumuşsa karakterinin %85’i odur” diye. İşte benim de karakterimin %85’i sensin ve bundan gurur duyuyorum…

En içten duygularımla,

Sıla Nur Adıbeke