Ben Tuğçe, bugün öğretmenimi ziyaret etmeye gelmiştim ki öğretmenim evinde değildi. “Birazdan tekrar gelirim.” dedim. Evime geri döndüm. Biraz bekledim ve tekrar şansımı denedim ama geri dönmek zorunda kaldım. Çünkü öğretmenim yine evinde değildi. Bu sefer şansımı tamamen kullanmıştım, dedim ki hemen kar yağmaya başladı. Şimdi hatırladım gece yatmadan önce dua etmiştim, sanırım şansımı az önce değil şimdi kullanmıştım. Zaten öğretmenimin yanına giderken hava soğuktu. Eve gidip karın yağmasını bekledim. Yollar kar olduğunda dışarıya çıkıp hemen arkadaşlarımda oynadım. Fakat aklımda hala bir soru işareti vardı. Öğretmenim neredeydi öğretmenimi çok merak ediyordum. Öğretmenimi bulmam gerekiyordu. Aklıma bir şey gelmişti, öğretmenim taşınmıştı. Taşındığı yeri de biliyordum, aslında aklımdaydı. Fakat unuttuğum için evime gittim. Yarın için hazırlandım. Bu sefer öğretmenimi bulacaktım. Hemen uyudum, sonunda sabah oldu. Hiç bir şey yemeden evden çıktım. Fakat bir sorun vardı montumu, eldivenimi, beremi unutmuştum. Hatta inanamayacaksınız ama botumu bile giymeyi unutmuştum. Hemen eve geri dönüp giyindim. Aynı heyecan ile tekrar yola çıktım. Yollar kar olduğu için biraz yürümekte zorlandım. Canım kar oynamak istedi fakat oynamadım yani eğlenceme engel oldum. Sonunda öğretmenimin evine gelmiştim. Kapıyı çaldım sonunda büyük an geldi, öğretmenimi gördüm. Öğretmenime sıkıca sarıldım, daha sonra konuşmaya sohbet etmeye başladık. Öğretmeni ne kadar aradığımı ve buraya gelirken eğlenceme engel olduğumu söyledim. Öğretmenim bana neden “eğlencene engel oldun ben kaçmıyorum ya o zaman hadi gel birlikte oynayalım dedi.”Öğretmenim ile birlikte çok eğlendik. Size bir tavsiyem var ‘SAKIN EĞLENCENİZE ENGEL OLMAYINNNN.’
