1.BÖLÜM: DÜŞMANLIK KAPIDAYKEN

Yağmurlu bir gecede uyumak hem huzurlu hem de zor. Oysaki ne Deniz ne de Buğra gece göz kırpmamıştı. Bomboş tavandan gözünü ayırmamıştı Deniz. Buğra ise bir süre sonra uyuyakalmıştı.

—Hadi artık Buğra ! Geç kalacağız okula!

Diye bağırdı Deniz, bu sese dayanamayıp Buğra yataktan kalktı.

—Biraz daha kibar olabilirsin ikizim.

Deniz ters ters baktı ve ”Farkındaysan ikizim bugün sınavlar açıklanacak.” dedi. Buğra aldırmadı. Aceleyle metro durağına gittiler ve metroya bindiler. Boynuna bağladığı fuların arasından uzanan kolyesi Deniz’in en değerli ve uğurlu eşyasıydı. Parlak koyu mavi,yuvarlak bir taşı vardı. Taşın üstünde ince motifler ve taşı çevreleyen bir sıra parlak taşlarla süslenmişti.

Metro oldukça sakindi. İkizlerin karşısında yaşlı bir teyze ve genç bir kadın oturuyordu. Kadın Deniz’in kolyesine tamamen odaklanmıştı.

—Deniz çaktırma da teyze senin kolyeyi gözüne kestirmiş.

Dedi Buğra fısıldayarak ve hafifçe sırıtarak. Aynı şekilde Deniz de ona sırıttı. Bir sonraki durakta indiler.

                                         *

—O olduğuna sonuna kadar eminim. Yanında bir erkek vardı, ikiz oldukları her hallerinden belliydi.

—Yıllar sonra onu görmek nasıldı?

—Büyüleyiciydi, kesinlikle hipnoz edici.

—Benden alınanları almadan ölmeyeceğim!

—Peki onları almak için bir planınız var mı?

—Kaderin bizi bir yolda kesiştireceği zamana kadar bir şey yok. Anlıyorsun değil mi?

—Anlıyorum efendim.

—Ama o zamana kadar boş duracak halimiz yok, bu oyunu yöneten biz olacağız!

Dedi sert ve karalı bir ses tonuyla. Kadın adamın odasından ayrıldı.

                                         *

Fizik öğretmeninin geldiği topuklu seslerinden belliydi. Sınavları okuyordu.

—Ayşe Naz Güncü 60 aldın!

—Buğra Şerbetçi 95!

—Deniz Şerbetçi 75!

—Evet arkadaşlar adaletsizce puan verdiğimi düşünmüyorum. İtirazı olan?

“Hocam! Ben daha yüksek bekliyordum.” dedi Deniz. Öğretmen:

—Hepinize aynı hesaplama ile puan verdim arkadaşlar.

Zil çaldı ama Deniz yerinde duramadı. Öğretmenin peşinden koştu, notuna puan eklemesi yapması için rica etti ama öğretmen reddetti. Deniz sınıfa döndü ve morali çok bozuktu. Buğra:

—“Bu dünya için kendini paralaman gülünç.” dedi.

—Ne dedin sen?

— Ben demedim ki Franz Kafka demiş.

Dedi ve kafasını “Franz Kafka-Aforizmalar” kitabından kaldırdı. Deniz ”Senin için hava hoş tabi!” dedi sırıtarak. Buğra ”Çok kafana takıyorsun her şeyi, üzülme.” dedi.

Son dersi de işleyip okuldan çıktılar. Yine metroya bindiler ve karşılarında aynı iki kadın oturuyordu , ikisi de tesadüf olduğunu düşündü.

—Seninki kolyeye fena takmış .

Dedi Buğra ve istemsizce bir kahkaha patlattı. Deniz’in en öne çıkan özelliklerinden biri de eğer yanında kişi gülüyorsa o da komik olmasa dahi gülmeye başlardı ve o da gülmeye başladı.

Evlerinin yakınında olan durakta indiler. Buğra eve yaklaşınca anahtarı cebinden çıkardı. Kapının önünde orta boyda kahverengi bir kutu duruyordu. Deniz eline aldı :

—Biraz alışveriş yapmıştım, onlardır galiba.

Dedi. Sonra içeri girdiler ve yemek yediler. Deniz kutuyu salona getirdi ve açmaya başladı. Fakat kutudan Deniz’in aldıkları çıkmadı.Buğra gözlerini fal taşı gibi açtı.

Onlarca yıl öncesinden gazeteler vardı. Buğra çıkan tozdan dolayı hapşırdı. Deniz gözüne çarpan ilk gazeteyi eline aldı. Manşette kocaman harflerle “ŞERBETÇİLER ve AVUNMUŞLAR ARASINDAKİ DÜŞMANLIK KIZIŞIYOR!“  Deniz’in yüzünde anlamsız ve boş bir ifade vardı.Başka bir gazeteyi eline aldı, onun manşetinde ise “ESMA ŞERBETÇİ YALAN MI SÖYLÜYOR?” yazıyordu. Buğra , Deniz’i dürtükledi, elinde kutudan çıkan kahverengi ve minik bir sandık vardı. Kilidini döndürerek açtı ve çürük bir diş vardı. Bir de not vardı: “Sizin hakkettiğiniz şey sadece buydu! “ yazıyordu.

                                                       DEVAMI ÇOK YAKINDA…