Bazen düşünürüm, acaba nasıl dayanıyorlar diye. Dişlerini sıkarken kırılmıyor mu diye… Ellerini sıkıp tırnakları etlerine girdikten sonra çok acıyor mu diye… İçim parçalanıyor. Sanki kalbim kırk yerinden kırk kez bıçaklanmış gibi… Onların yani kadınların, bizim yardım etmek için uzanan ellerimize ihtiyaçları var.

       Her gün belki de binlerce, milyonlarca kadın şiddete maruz kalıyor. Dayak yiyor, ölüyor… Onlar tırnağım kırıldı ucuz atlattım derken, bizler tırnağım kırıldı diye ağlıyoruz… Bazen düşünmek bile şükrettiriyor insana… Peki bunu yapanlar kim? Bizim yetiştirdiğimiz çocuklar… Onlara merhameti ve sabrı öğretemediğimiz için… Zorla hiçbir şeyin olmayacağını anlatamadığımız için…Çocuklar anne ve babayı örnek alırlar. Baba ve annenin davranış ve hareketleri çocuğu oldukça etkiler. Bir ebeveyn şiddete başvurursa, çocuğun bunu örnek almayacağının bir garantisi yok.Çocukların o minik akıllarında  tüm bunlar dönüp duruyor ve bunun içinde boğuluyorlar.Ve yine söylüyorum. Erkeklerin kadınlara dayak atma gibi bir lüzumu yok. Düşünürsek sorun çok. Önemli olan çözüm bulmakta. Kadınlar kendilerini korumayı bilmelidir. Şiddete boyun eğmemelidir.Kadın pes eden değil pes ettiren olmalıdır. Bazı psikopatlar olur, vazgeçmezler… Mazlumun sesi zor duyulurmuş. İşte bu yüzden bir kadın çığlığı duyup da elimizi uzatmamak kaybettiriyor onları… Unutmayın ki kadınlar fiziksel olarak erkeklerden bazen güçlü olabiliyorlar. Ama düşünsel olarak her zaman en güçlü kadındır. “Kadın gücü” nü daha önce duymuş muydunuz?

     Kadına , çocuğa, hayvana… Her bir canlıya olan şiddet suçtur.İster fiziksel, ister de psikolojik…Ve bunun kanunlarda affı yok. Zaten insan gönlünü açtığına tokat atar mı? Karısına, kızına, kardeşine, annesine… Dişisine tek zararı insan verir. Bazen hayvan dediklerimizden öğrenmemiz gerekenler var. Kadınların çığlıklarına sessiz kalmayalım, kulak verelim.

MERYEM SAHIN