Daha sonra Mr.Peterson anlatmaya devam etti.Sanki o anlattıkça ben ve Alvina karanlık,korku dolu ve kötü düşüncelere dalıyorduk. Mr.Peterson kadın öldükten sonra da o yazlıktan garip sesler ve yardım çığlıkları duyduğunu diğer komşularla beraber de o sesleri duyduklarını söyledi.Ve cümlesinin en sonunda da neden böyle bir soru sorduğumuzu bize doğru bakarak sordu.Ama biz doğal olarak yine büyük bir karanlık ve şok içerisindeydik.
Sonra bizde anlatmaya başladık.O yazlığa tatil yapmak için gittiğimize ve bu olanlardan aslın da haberimizin olmadığını söyledik.Ve bunun üzerine Mr.Peterson bu konuyu ailemizle konuşup bir an oradan taşınmamız gerektiğini söyledi.Tabii ki bu konuyu ailemizle konuşmuştuk ve bizi azarlamışlardı.Artık gece olurken güneş batarken eve gitmemiz gerektiğini anladık ve Mr.Peterson’a teşekkür ettik.
Ms.Peterson kapıdan ayrılırken bize dikkat etmemizi ve bir şeyler olursa ona haber vermemizi istedi.Ve bizde bunun üzerine tamam dermişcesine başımıza salladık sonun da eve doğru yol almıştık.Alvina ile yazlığın kapısını açar açmaz bizi nedensiz bir korku sardı.Sanki bir şeyler olacakmış gibi.Alvina ile koşarak odamıza gittik ve üstümüzü değiştirdik.
Bu olanların üstünde bir kaç gün geçti o günler içerisinde de garip sesler hala duyuyorduk.Artık canımıza tak etmiş ve delirmeye yada çıldırmaya başlamıştık.İşte gine o akşam yapmamamız gereken bir şey yaptık.Akşam çok susamış ve mutfağa su almak için gitmiştik.Ama orda Alvina’nın abisini gördük ona neden bu saate mutfakta olduğunu sorduk.Ve bize o an kafasını vücudündan çevirmeden cevap verdi.Sizi öldürmek için.İşte o an ölümümüzün kendi ellerimizde olduğuna inanmıştık.
I am lost…