O korku ile nasıl odaya kaçtığımızı hatırlamıyorum bile.Artık çıldırdım sabah olmuştu o kadar iğrenç,pis ve korkunç bir şey gördüm ki Alvina’nın yanına gittiğimde panik atak gibi bir şey geçiriyordum.Bir adam yani kafası olmayan bir adam bir çocuk benzeri bir şey gömüyordu.O akşama kadar da kardeşim eve gelmemişti.Artık bu benim son sabrımın son damlasıydı. Toplanmam gerekiyordu.Sakinleştim ve bu gece saat üçe kadar bekledim.Aslında bunu bilerek yaptım onunla yüzleşecektim.
Sonunda beklediğim oldu.Sesler gelmeye başladı kardeşimin odasında ve bide kocaman bir çığlık sesi koşarak odaya doğru gittim.Ses Alvina’nın sesiydi beyaz elbiseli bir kadın onu boğuyordu.Elim boştu bir sandalye aldım camları kırmaya başladım.Elime uzunca bir cam aldım kadının kafasına batırdım.Kadının kafası ikiye ayrıldı.Sonra bana baktı kafasında camı çıkardı bana doğru koşmaya başladı.Bende kendimi savunmak için kadının saçlarına yapıştım boğuşmaya başladık.
Alvina hemen ona bir şeylerle vurmaya başladı.Artık kadın kaybolunca bizde hemen odamıza doğru yol aldık.Bu arada kardeşimde kan ve ter içerisinde çok korkmuş bir şekilde eve dönmüştü.Hemen Alvina ile düşünmeye başladık.Artık iş başına geçmiştik.Sonra sabah oldu düşünürken uyuya kaldık.Ben bodrum katına indim biraz inceleme yapacaktım. Bir sürü eski resim buldum ve bir de bir tane mektuba benzer bir şey buldum.Okumaya başladım.Mektubu okudukça aslında intihar etmeden önce yazılmış olduğunu anladım.Ve daha mektup da bir sürü şey yazıyordu.
I am lost…