Bu sorunun yanıtı asla tek cümlede bitmez; çünkü insan, çoğu zaman kendi içinde kaybolduğunu fark ettiğinde bile çok geç kalmıştır. Kimi insanlar ormanda kaybolur, kimisi ise kalabalıkta. En çıkmazı ise kendi içinde kaybolmaktır. Çünkü o zaman, ne bir pusulan olur yönünü gösterecek, ne de bir kurtarma ekibi olur sesini duyacak. Kimse durduk yere kaybolmaz. Bazen
-> Okumaya Devam Et İnsan Ne Zaman Kaybolur?

Her cümle, her paragraf, içimdeki duyguların bir yansımasıydı. Belki de yazmak, benim için bir kaçış noktası, bir sığınaktı. Bilemiyorum. Fakat zaman içimde bir boşluk hissettirmeye başladı. Peki ya bu boşluğu nasıl dolduracaktım? Yetersizlik duygusu, kalemimi ağırlaştırdı. Kelimelerim sessizleşti. İçimdeki ilham ateşi sönmeye başladı. Yetersizlik düşüncesi ağır bastıkça kalemimi bırakma isteğim artıyordu. Her sayfa, bir öncekinin
-> Okumaya Devam Et Kalemin Suskunluğu